Neden böyle oluyor? Neden hiçbir işim yolunda gitmiyor? Neden?

Aşk-mı

Neden bilmiyorum ama benim bugüne kadar hiçbir işim yolunda gitmedi. Tek bir yanıt olabilir diye düşünüyorum.

Sorun benim.

Cidden sorun ben olmasam başıma bu kadar bela neden gelsin ki? Daha yolun çeyreğindeyim, eğer 35 yolun yarısı ederse. Hayat bana mı fazla yükleniyor? Hele şu aşk konusunda?

Seviyorum, ama her zaman bir sorun oluyor. Değiştiremediğim huylarım, pis alışkanlıklarım, kendi kendime verip tutamadığım sözler. İşte bu sorunları yaratan da bu. Kendim edip kendim buluyorum, dertleniyorum. Kendi kuyumu kendim kazıyorum.

Bazı insanlara da verdiğim değeri asla bulamıyorum. Olmuyor. İlla bir şeyin ters gitmesi lazım. Ben mi fazla önemsiyorum bilmiyorum. Daha 17 yaşında evlilik hayalleri kuran birisiyim ben. Yaşıtlarım aydan aya, haftadan haftaya, günden güne sevgili değiştirirken ben bunu yapamıyorum. Sonuna kadar seviyorum, ama olmuyor. İlla bir yerde patlak veriyor. Her şey güzel gidiyorken benim değer ve ilgi takıntım yüzümden alt üst oluyor.

Ne yapacağım ben? Tabi ki bir müzik açıp yazmaya devam edeceğim. Rahatlamam lazım.

Ne demiş Eminem reis;

This is the only thing I, thing I know

Aynen öyle işte. Bildiğim tek şey bu. Sadece blog yazarım ben. Ama gidip “Seni deliler gibi seviyorum, lütfen beni bırakma.” diyemem. Çıkmaz o söz ağzımdan. Cesaret denen şeyden eser yok bende. Anca kendi kendimi yerim, odama çekilir, sessizce dururum. Bir de eş zamanlı olarak düşünürüm. Düşünmeden olmaz zaten.

Aşk denen bu şeye inancım git gide azalıyor. Yok olacak. Yakındır.

Tatil de anca başlıyor benim için, gerçi ufak bir bölümü(2 gün) geçirdim.

29.07.2015 de bir arkadaşımın doğum günü olduğu için geri döndüm. 30.07.2015 de geri dönüp sessiz sedasız 1 hafta daha geçireceğim.

Neyse ya, konumuz aşktı. Bu arada müzik bitti, yeni müzik açıp geri dönüyorum.

Şimdi efkar zamanı. Depresyondayım ben. Aşk depresyonu. Bana çok fazla zarar veren aşk depresyonu. Neden sadece severek olmuyor? Çok seviyorum, ama yetmiyor, illa biyoloji uyacak, burç uyacak, o uyacak bu uyacak. Ulan seviyorum ben be, bu neye yetmiyor? Neden? İşte bir neden sorusu daha. Çünkü aşk değerini kaybediyor, duygusuz bireylere dönüşüyoruz, her şey mantık işine dönüşüyor. Olmuyor işte. Uzatmaya gerek yok. Nokta koymak gerekiyor bazen. Veya başka bir şey koymak da gerekebilir.

Eminim birileri bunları okurken “Egoiste bak!” diyecektir. Desinler, umurumda değil. Yine şarkı bitti ve uygun bir şey açmak gerek.

I don’t give a fuck.

Egoist olup olmadığım konusunda tartışmak istemiyorum, ama egomu da kolay kolay dile getirmem. Bende ağır basan bir şey değildir diye düşünüyorum.

Aşk konusunda çok başarısızlıklar yaşadım. Sevdim, sevilmedim. Sevildim, sevemedim. Sevdim, sevildim, OLMADI.

Olmadı. Olmuyor. Olmayacak.

Varsın olacağına varsın hayatım. Artık her şeyin keyfine varmaya çalışacağım. Seneye zaten büyük bir maratonum olacak. Ve artık aşk kariyerinden çok iş kariyerine önem vermek istiyorum.

Ve şarkı yine bitti. Yazımın sonuna doğru yaklaşıyorum. Şimdi ise final şarkım başlasın çalmaya!

Bu şarkıyı hayatımı mahveden herkese adıyorum. Aşk denen şey umarım önüme çıkar. Mutlu olabilmek herkesin hakkı.

Bu kadar ne yazdım hiç bilmiyorum desem yeridir. Aklıma gelen şeylere göre bastım tuşlara, ben de bir ara tekrar okurum. Sonra yeni bir yazı yazarım. Şaka maka 500 kelime olmuş. Bu kadar yeter, şarkı bitesiye kadar 3-5 bir şey daha saçmalayayım.

Nasıl mutlu oluyorsanız öyle yaşayın. Önce bireysel olarak mutlu olmaya bakın, bu yüzden bencil olduğunuzu düşenecek birisi olursa yukarıdaki şarkıyı iletin. Haydi mutlucakla!

Siz de aşk hakkında görüşlerinizi belirtebilirsiniz.